Terug uit een andere wereld

 

Home sweet home
 

Vorige week was ik sinds lange tijd weer in Nederland. Op het vliegveld van Rotterdam liep een vriendelijke jongeman met me mee om de parkeerplaats voor huurauto’s te wijzen. Hij vertelde mij dat voorheen de auto’s instapklaar voor de deur stonden maar sinds de vermeende terroristische aanslagen, alles is verlegd. Mijn kleine huurauto was nergens te zien tussen alle splinternieuwe grote auto’s variërend van BMW’s tot grote Mercedessen en Jaguars. Hij zag mij kijken. ‘Euh, wist u dat we ook Bentley’s en Rolce Royces verhuren? Uiteraard met chauffeur’, vulde hij lachend aan.

 

Een engel op je schouder

 

Een engel op je schouder
 

Mijn cliënten hebben de zoektocht naar zichzelf als gemeenschappelijk thema. Vaak voelen zij zich als hooggevoelig mens niet meer op hun gemak of erkend in hun werk, relatie(s) en familie of vriendenkring. Verloren en in een spagaat tussen wat ze werkelijk ervaren, voelen en willen in hun leven.

 

Niet zelden was het urgentiegevoel van het niet meer vooruit kunnen in en met hun leven de reden van hun reis naar ZuidWest Frankrijk. Uit het intakegesprek bleken lichamelijke klachten zich af te wisselen met psychische klachten. De oorzaken en vooral de oplossingen die hen door verschillende hulpverleners vooraf werden aangereikt, bleken onvoldoende afgestemd te zijn op hun werkelijke zielsverlangens. Workshops, mindfulnesstrainingen, lichaamswerk, vaak cognitieve therapieën afgewisseld met alternatieve therapieën en aanvullende medicatie zorgden voor tijdelijke verlichting van de klachten.

 

De kracht van vergeving

 

 

Nu mijn zus al weer een half jaar geleden is overleden, wordt het steeds duidelijker welke impact deze traumatische ervaring op mijn leven heeft. Ik werd een periode strijdvaardig en wilde op zoek om de waarheid over haar 'wens om dood te gaan' naar boven te halen. Vanuit een diep besef dat wat er ook naar boven zou komen en ik hiermee mijn zus nooit meer kon terughalen, gaf ik de innerlijke strijd op. Geen enkel boek, zelfhulpmethode, coach of therapeut, psycholoog of psychiater beschrijft hoe je met die intens verwarrende gevoelens het beste om kan gaan. Dat is voor iedereen een persoonlijk proces en mijn knagend gevoel bleef bestaan.

 

Hoogsensitiviteit versus emotioneel misbruik

 

Of je hoogsensitief geboren wordt, geen idee. Het kan wetenschappelijk in ieder geval nog niet aangetoond worden. Onderzoek naar het ontstaan van hoogsensitiviteit heeft de afgelopen decennia echter wel duidelijk gemaakt dat als je in je vroegste jeugd in leefomstandigheden hebt verkeerd waarbij je extra zintuigen nodig had om jezelf en/of anderen te beschermen, mechanismen in het werk gaan die je op een andere manier in staat stellen contact te maken met bronnen die niet direct voor iedereen met het blote oog zichtbaar zijn.

 

In de meeste situaties kon je daardoor letterlijk overleven. Als je dit herkent betekent dat ook dat je rekening moet houden met een aantal eigenschappen die zeer krachtige leventools en tegelijkertijd grote valkuilen kunnen zijn als je je daar minder of nauwelijks van bewust bent.

 

Thuis pelgrimeren

 

reiger

 

 

In de ogen van anderen heb je alles om gelukkig te zijn. Een droombaan, een droomhuis, een droomsalaris, een grote kennissen - en vriendenkring, een breed sociaal netwerk en voldoende tijd voor activiteiten die voor de nodige ontspanning zorgen. Toch begint er in deze levensfase innerlijk iets aan je te knagen.

 

Het is ondefinieerbaar want de externe omstandigheden geven hier geen aanleiding voor. Je eens zo vitale mentaal en fysiek welbevinden brokkelt langzaam af. Je lichaam geeft duidelijke signalen maar je probeert ze te negeren. Je raakt vermoeid en put nauwelijks nog energie uit hetgeen waar je voorheen zo gepassioneerd over was. Je weet dat het dringend tijd wordt stappen te ondernemen en je besluit op een dag om de uitdaging aan te gaan. Je kiest voor een bezinningsperiode. Maar waar naar toe?

Het leven begint weer te stromen

 

 

Na het verlies van mijn zus in februari belandde ik in een van de donkerste periodes van mijn leven. Ik overleefde een zus. Een mogelijkheid waar ik nooit bij stil heb gestaan. En natuurlijk moest ik al eerder in mijn leven geliefde familieleden, vrienden en dieren missen. Maar zij bereikten een leeftijd waarop het ‘mocht’, kregen een ongeneeslijke ziekte waardoor de dood onvermijdelijk werd of het noodlot sloeg toe. In die rouwprocessen ervaarde ik vreemd genoeg een grotere acceptatie bij het heengaan.

 

Ruim twee jaar voordat ze zelf het besluit nam dat het voor iedereen het beste was dat ze voor altijd van de aarde verdween, voelde ik mijn hoop op een positieve ommekeer in haar leven steeds kleiner worden. Toegeven aan die mogelijkheid, een einde aan haar leven…. Ik kon en mocht er van mijzelf niet aan denken. Mijn geest, gevoel en emoties konden er niet bij, wilden het niet accepteren. Mijn zus? Nee, 55 jaar en nog een heel ander leven voor zich.

Plum Village, een kijkje in een andere wereld

 

 

Hoe kunnen we onszelf van het innerlijk lijden bevrijden, in staat zijn die gevoelens toe te laten die vaak al jaren verstopt zijn? Hoe kunnen we een zorgeloos leven leiden? Zenmeester Thich Nhat Hanh is ervan overtuigd dat de antwoorden gevonden kunnen worden in een mindfulness leven.

 

Een volledige dag meebeleven te midden van de internationale boeddhistische gemeenschap die in 1982 door Thich Nhat Hanh werd gesticht, stond al heel wat jaren op mijn bucketlist. Plum Village, Village des Pruniers. De naam is afgeleid van de pruimenboomgaarden die rondom de kloosters zijn aangeplant. Tijdens speciale dagen die de ‘journées de pleine conscience’ worden genoemd, worden de poorten vanaf 9 uur opengezet voor bezoekers van buitenaf.

 

In verbinding

  

 

Ze hield van de lente, de bergen en de zee. Mijn zus. Vandaag zou ze 56 zijn geworden. Vroeger noemde zij mij wel eens gekscherend haar ‘para-zusje’ refererend naar mijn helderziende talenten. Als er iets onverwacht gebeurd was, kon ze wel eens grappend zeggen: ’Dát wist jij toch allang Kitty.’ Op een bepaald moment vroeg ze zich af of en wie haar zouden opwachten als ze er op een dag niet meer zou zijn en vroeg mij hoe ik daarover dacht.

 

Niemand weet hoe laat het is

 

 

Philo Ongering was een goede vriendin van mij. Zij was 39 toen ze het bericht kreeg dat ze longkanker had en de artsen haar aangaven dat ze nog maar een paar maanden te leven had. Zoals ze destijds zelf zei: ‘Ze kon de toekomst nog zien, andere mensen er zien lopen, maar er zelf alleen maar tussen de spijlen door naar tasten’. *

 

Ik heb eindeloze gesprekken met haar gevoerd over thema’s rondom doodgaan. ‘Of ze er bang voor was?’ ‘Wat ze nog wilde doen in de tijd dat ze nog zou leven?’ en ‘Of ze geloofde in een leven na haar dood’. Philo was stellig op de laatste vraag. ‘Nee, als je dood gaat, is er niets meer en ik wil er nu nog uithalen wat erin zit’. En dát deed ze!

 

Het verdwenen zelf

 

 

Mijn zus was niet zo’n makkelijke prater en om te weten hoe het echt met haar ging en wat ze werkelijk voelde, was te vergelijken met het oplossen van een moeilijk kruiswoordraadsel. In ons contact van de afgelopen jaren kwam het veelvuldig voor dat ze mij een link stuurde zonder een tekst erbij of met weinig woorden.

 

Een indrukwekkend afscheid

 

 

In december vorig jaar schreef ik mijn laatste blog ‘loslaten’ toen ik blij was dat mijn zus Nicole weer terecht was. De periode die daarop volgde was intens. Intens omdat ze in februari wederom vermist werd. Intens omdat het op dat moment zo hard vroor en niemand haar kon vinden.

 

Loslaten

 

 

Gelukkig, gelukkig, mijn zus is sinds vandaag weer terecht. Ik slaakte vanochtend een zucht van verlichting. Waar ze is geweest, waar ze aan heeft gedacht, wie ze heeft ontmoet, wat ze heeft gezien, hoe het nu met haar is en wat er voor haar in de toekomst is weggelegd? Vragen waar ik waarschijnlijk nooit antwoord op zal krijgen. Dat hoeft ook niet. Mijn allergrootste zorg was dat ze toch zou besluiten dat het leven voor haar geen zin meer zou hebben. Nu denk ik dat er in ieder geval nog kansen zijn, dat ook voor haar de juiste hulp op het juiste moment kan komen.

 

Tijd om te delen

 

 

En daar sta je dan op een zaterdagochtend om half negen als eerste voor de kerk van een van de kleine dorpjes bij ons in de buurt, Campagnac-les-Quercy. Wachten totdat de ‘salle de fête’ van het gemeentehuis opengaat. Vijf minuten later letterlijk en figuurlijk een warm ontvangst in een ruimte waar oude deuren straks lange tafels worden.

 

De Bonave-trilogie

 

Druivenveld in de herfst

 

De Nederlandse schrijfster Tineke Aarts woont en werkt sinds 2002 in de Lot en heeft inmiddels twee boeken op haar naam staan. Twee romans over liefde, vriendschap, vertrouwen en verraad tegen de achtergrond van de roerige Franse geschiedenis in de wijnbouw.

 

Depressie, het ziek zijn van deze tijd

 

 

Iedereen zit wel eens wat minder lekker in zijn vel. En met name in tijden zoals deze waarin de spanning op wereldniveau stijgt, er steeds meer onwaarheden en leugens in de buitenwereld én in je binnenwereld het daglicht zien, kan een overweldigend gevoel van somberheid naar boven komen. Het ‘ik kan er toch niets aan doen gevoel’ kan juist dan overheersend worden.

 

‘Le petit Prince’

 

 

Onze buurman en zijn vrouw zijn gastoudergezin voor ontspoorde jongeren. Buiten de gebruikelijke schoolvakanties om zijn we gewend dat er dagelijks een of twee jongeren         ‘s ochtendsvroeg op het landweggetje naast ons huis naar de parkeerplaats in Marminiac lopen waar de schoolbus hen naar hun ‘collège’ of ‘lycée’ in het dichtstbijzijnde dorp of stad vervoert.

 

Maak gebruik van je zelfgenezende vermogens

 

zelfgenezend vermogen

 

Praten tegen je huisdieren is normaal, praten tegen je planten al wat minder. Praten tegen je cellen om jezelf genezend vermogen aan de spreken is voor veel mensen nog de ‘ver van hun bed show’. Toch zeker de moeite waard om uit te proberen. In dit artikel een praktijkvoorbeeld met tips, een andere effectieve zelfhelingsmethode en een gratis te downloaden e-book.

De witte tornado

 

 

In de jaren 60 was de reclame van het schoonmaakmiddel Ajax populair. ‘Als een witte tornado’ zou het in een hand om draai tegelwerk en vloeren van vet en vuil verwijderen. Diezelfde witte tornado kan ook op een heel andere manier ingezet worden als visualisatie tijdens het energetisch reinigen van je huis.

 

Het verloren zelf

 

‘Behind the face I show the world
There is another me
The more these two unite as one,
The more I’m truly free.’
Kaypacha



Samen met een Franse vriendin was ik in Les Arques, een klein kunstenaarsdorpje in de buurt. Met name tijdens de overgangsperiode naar de herfst is het strijklicht van de late avondzon over het landschap en de huizen prachtig. Mijn oog viel op deze boom, de ene helft al in de schaduw en de andere helft nog net door de zon beschenen.

 

Flexibel

 

We leven in een wereld die steeds meer gaat lijken op een soort snelkookpan, een emotionele achtbaan. Het zijn vooral conflicterende energieën die zich zowel op individueel niveau als op collectief niveau aandienen.

Het zijn juist uitdagende tijden voor flexibele, empathische, liefdevolle lichtbrengers als hooggevoelig mens. Ook als je je weinig of helemaal niet verdiept in de wereldpolitiek, geen televisie kijkt, geen kranten leest, je jezelf bewust minder op de sociale media begeeft, is de onbalans in het collectieve veld voelbaar. Niemand kan voorspellen hoe onze samenleving er straks uit gaat zien. Dat we op een kantelpunt staan, is duidelijk. En het begint altijd bij ons zelf.

Opnieuw wortel schieten

 

Wortelschieten

 

Ze is dit jaar 85 geworden. Met groene vingers en veel liefde toverde ze nog op hoge leeftijd haar achtertuintje om tot een weelderige groente-, fruit- en bloementuin. Een plek waar nog steeds een aardappelboer aan de deur komt. ’S ochtends zit ze op de bank in haar woonkamer en ziet ze elk seizoen de mensen voorbij lopen of hollen om op tijd de trein te halen. In de winterperiode diep in hun winterjas gedoken. En vlakbij het stationnetje ligt een grote vijver met een wandelpad en hoge bomen. Om haar lichaam fit te houden, de buitenlucht op te snuiven en de seizoenen in zich op te nemen, liep ze tot voor kort daar vaak dagelijks een rondje.

Een streep door de rekening

 


Twintig jaar geleden was zij nog manager bij een redelijk groot softwarebedrijf en hij werkzaam als advocaat. Tijdens vakanties waren ze al een aantal keren in de Lot geweest. Op een dag werden ze op slag verliefd op een grote boerderij, flink wat grond en bijgebouwen.

Hoe houd je focus?

 

De vakantie voorbij geniet je nog na, denk je terug aan die zalige momenten van diepe ontspanning en genieten. Je hebt je in die periode waarschijnlijk ook van alles voorgenomen om je leven ‘te verbeteren’, je focus te verleggen naar zaken die er werkelijk toe doen. En de eerste dagen dat je gebruikelijke dagritme weer begint, probeer je dat vakantiegevoel en je goede voornemens vast te houden. Na een week constateer je dat je nagenoeg alle opgedane rust en energie weer bijna kwijt bent en al snel verval je weer in de mentale valkuil van het rennen en hollen met als het ware gesloten ogen langs alle waardevolle momenten in het leven.


Eerdere blogs zijn te lezen op: logger

 
⇧ Back to Top